На денешен ден, 16 јуни, се навршуваат 83 години од стрелањето на дванаесетте ваташки младинци – едно од најтрагичните и најболните злосторства врз цивилното население во Македонија за време на Втора светска војна. Нивната жртва и денес останува симбол на отпорот против бугарскиот фашистички окупатор и борбата за слобода.
Во месноста Чаир кај Моклиште, во близина на кавадаречкото село Ваташа, бугарските окупаторски сили стрелаа дванаесет младинци, оставајќи рана што ниту времето не успеа да ја избрише.
Утрото на 16 јуни 1943 година, селото било блокирано, а група младинци биле приведени под сомнение дека им помагаат на партизаните. По часови испрашувања, тепања и мачења, дванаесет момчиња на возраст од само 15 до 28 години биле одведени кон Моклиште под лажен изговор дека ќе бидат фотографирани.
Кога стигнале кај месноста Чаир, сфатиле што ги очекува. Во миговите пред смртта се обиделе да побегнат, а окупаторските сили ја издале наредбата за стрелање. Најмладиот меѓу нив имал само 15 години.
Според сведоштвата, еден од младинците во последните мигови од животот храбро извикал: „Стрелајте, кучиња, но нашата идеја нема да умре!“. Зборови што и денес одекнуваат како симбол на непокорот, достоинството и вербата во слободата.
Нивните родители, скршени од болка и под закани од окупаторот, не смееле ниту достоинствено да ги погребаат своите деца.
Денес, 83 години подоцна, на местото на трагедијата стои споменик кој потсетува на дванаесетте ваташки младинци. Нивната жртва останува врежана во колективната меморија како симбол на непокорот, храброста и младоста која не ја наведна главата пред фашистичкиот окупатор.
