Зелената партија ДОМ предлага воведување на моделот „Зелен Урбан Трансфер“ – стратешко решение кое овозможува дислокација на цементарницата без никакви трошоци за државниот буџет, стои во соопштението од партијата.
Досегашните тврдења дека дислокацијата е „невозможна мисија“ се должат на застарени економски модели. Светот веќе одамна ги трансформира тешките индустриски капацитети во нови, еколошки градски четврти преку самофинансирачки механизми.
- Моделот: „Вредност на земјиштето наместо државен буџет“
Наместо државата да плаќа за преселување, преку овој Зелен урбан трансфер се предлага пренамена на земјиштето на Усје од индустриска (Г) во станбено-деловна зона (А и Б). Со оваа одлука, вредноста на парцелата енормно расте. Инвеститорот/сопственикот добива право да развие модерен „Smart City“ комплекс, а со профитот од продажба на недвижностите се финансира изградбата на нова, 100% еколошка фабрика на подалечна, соодветна локација. - Строги услови до финализирање на трансферот
Бидејќи дислокацијата е сложен процес од 5 до 7 години, ДОМ бара од Владата и МЖСПП веднаш да наметнат „преоден режим“ во А-интегрираната дозвола со највисоки еколошки стандарди:
* „НУЛА“ емисии во рок од 6 месеци: Итна инсталација на филтри од последна генерација за целосна елиминација на цврстите честички (PM10 и PM2.5), како и системи за десулфуризација и денитрификација за запирање на емисиите на сулфур диоксид (SO2) и азотни оксиди (NOx).
* Заштита од токсини: Задолжително воведување на системи за вбризгување активен јаглен (Activated Carbon Injection) и вреќасти филтри за целосно неутрализирање на диоксините и фураните. Со ова ќе се гарантира дека ниту една канцерогена материја нема да се испушта во воздухот додека трае процесот на преселување.
* 24/7 Јавен дигитален мониторинг: Податоците од оџаците да се емитуваат во живо на веб-страницата на МЖСПП и на јавни екрани во општината Кисела Вода. - Решавање на еколошкиот товар (ОХИС и Пеленица)
Наместо да чекаме буџетски средства, чистењето на линданот во ОХИС и Пеленица треба да се врши преку меѓународни развојни грантови и концесиски модели, каде што приватен партнер би добил право на стопанисување со исчистениот простор во замена за целосна ремедијација на почвата.
Заклучок: Скопје заслужува да дише, а индустријата заслужува да се развива надвор од градското јадро. Преку овој модел на Зелен урбан трансфер, сопственикот на „Усје“ добива нов капитал, а граѓаните чист воздух. Клучно е што со новиот Генерален урбанистички план (ГУП), градот стратешки ќе го насочи своето ширење кон оваа новоформирана, еколошки уредена четврт, додека истовремено ќе го дестимулира понатамошното агресивно градење и бетонизација во веќе преоптоварените централни и западни делови на Скопје. На овој начин, државата без никаков трошок го решава деценискиот проблем со загадувањето и го запира притисокот на нехуманата урбанизација.
