Додека температурите секојдневно се искачуваат над 35 степени, жителите на главниот град речиси и да немаат каде да се разладат.
Јавните чешми – оние што некогаш беа симболи на живот и освежување – денес се само бетонски споменици од едно минато време. Време кога секој парк, секоја улица, имаше вода.
Среде лето, во град што сè повеќе тоне во асфалт и прашина – и водата исчезнува.
Фонтаните со вода за пиење на јавните површини во Скопје се во катастрофална состојба. Секоја втора или не работи – или има слаб притисок.
На терен – слика алармантна – Чешми што капат, други со извадени вентили, трети – целосно исклучени. Без известување, без објаснување од надлежните. Само тишина… и жед.
Во лето кога секоја капка значи спас, јавните простори се без вода.
Граѓаните се препуштени на себе – носат флаширана вода, импровизираат, или едноставно се навикнуваат на жед.
Чешмите – расипани. Одговорни – нема.
А додека жештините не попуштат – Скопје останува жедно.
