Триесетина пациенти во Македонија со години ја водат најтешката битка – битката за ново срце. Секој ден го чекаат телефонскиот повик што може да им го спаси животот. Најтешко им е на оние кои живеат со механичко срце, бидејќи секој изминат ден значи сè помалку време. За животот меѓу надежта и неизвесноста раскажуваат двајца пациенти кои денес живеат со срце што некогаш чукало во нечии други гради.
Нагиб Али имал само 27 години кога се соочил со тешко срцево заболување, а Панде Пашариковски имал 39 години. Нивните приказни се различни, но пораката е иста – без органодарители нема нова шанса за живот. Тие својата ја добиле во странство, бидејќи пред 10 години во Македонија воопшто не се изведувале трансплантации на срце.
„Треба државата и Министерството за здравство да направат нешто – реклама, кампања. Да направат некоја кампања: „Дарувајте органи, спасете животи“. Ова е врв на хуманоста. Се собираат пари за некое лекување во странство, даваш 100 евра и се гордееш, така? А да спасиш осум луѓе?“ – вели Нагиб Али, пациент со трансплантирано срце.
„Ние живееме во една таква хумана држава. Како народ сме хумани. Јас се надевам дека секој ќе донесе правилна одлука органите да се донираат за овие млади луѓе што чекаат шанса за живот. Некои имаат и мали деца, за тие да растат заедно со своите родители и да му се радуваат на животот со двајцата родители.“ – вели Панде Пашариковски, пациент со трансплантирано срце.
Меѓу пациентите во Македонија кои живеат со механичка срцева пумпа е и сопругот на Ирена Ралева Најдевска. Таа вели дека пациентите се соочуваат и со бројни предрасуди и дезинформации за органодарителството.
„Она што нам ни треба е силна кампања, силна едукација и информираност на населението. Ја споменав оваа дарителска картичка и ќе си земам за право да искоментирам дека веќе осум години сум регистрирана како потенцијален донор. Тоа не значи дека досега некој ми се заканувал, дека некој ме следел или дека некој ме убил. Жива сум.“ – вели Ирена Ралева Најдевска, сопруга на пациент со механичко срце.
Со новото законско решение, одлуката за донирање органи по смртта повеќе нема да ја носи семејството. Од 1 октомври секој што има трошка емпатија и хуманост во себе доброволно ќе може да ја изрази својата согласност кај својот матичен лекар, потсетува Ралева Најдевска.
Секој што ќе каже „да“ за органодарителството може да стане нечие утре.
